Κατάθλιψη

Πρέπει να δεχτείτε να αγαπάτε τη ζωή, μην προσπαθείτε να την καταλάβετε

Ο Victor έπασχε από σοβαρή κατάθλιψη, πριν βρει το μυστικό της ισορροπίας και της εσωτερικής γαλήνης μέσα του: ανακάλυψε ότι η ευτυχία δεν βρίσκεται στις μεγάλες πράξεις ηρωισμού, αλλά στο γέμισμα της κάθε στιγμής με αγάπη.

Είχα μια φαινομενικά ήρεμη παιδική ηλικία στην περιοχή Berry της Γαλλίας. Ήμουν ο μοναχογιός της μητέρας μου, έτσι αντί για έλλειψη αγάπης, πνίγηκα από αυτήν. Ήμουν πάρα πολύ ευαίσθητος και διψασμένος για την απόλυτη αλήθεια. Ο υπερβολικός ιδεαλισμός μου βρισκόταν όλο και περισσότερο σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Όταν τελείωσα τις σπουδές μου, έπαθα μια σοβαρή κατάθλιψη, που την θεράπευσαν για λίγο μία θεραπεία και φάρμακα. Βρήκα μια καλή δουλειά, αλλά υπήρχε πάντα μια ρωγμή σ’ αυτή την επιφανειακή κοινωνική επιτυχία. Υπήρχε ακόμα αυτό το αφόρητο χάσμα μεταξύ του ιδανικού και της πραγματικότητας, και όταν έγινα 30 χρόνων έπαθα πάλι κατάθλιψη. Αυτή τη φορά, γαντζώθηκα στα ηρεμιστικά. Τα έπαιρνα συνέχεια. Φοβόμουν να βγω έξω χωρίς αυτά κι έτσι τα είχα μαζί μου παντού: στις τσέπες, στο αυτοκίνητο, στα παλτά, στα συρτάρια των γραφείων, κ.λπ.... Εντελώς εθισμένος.

Ο ιδεαλισμός μου άλλαξε...

Έβλεπα έναν γιατρό που με άκουγε και με βοήθησε να λιγοστέψω τις δόσεις των ηρεμιστικών. Αλλά υπήρχε ακόμα μια βαθιά δυστυχία μέσα μου, που με διέλυε. Aπό τότε που γνώρισα το IVI, τον Φεβρουάριο του 1984, βρήκα το νόημα της ζωής, που τόσο πολύ έψαχνα, στα λόγια της Yvonne Trubert, η οποία είχε ιδρύσει το IVI. Το μήνυμά της φώτισε τις σκοτεινές ζώνες στα βάθη της ύπαρξής μου. Αισθάνθηκα την παρουσία Θεού, τη συνέχεια της ανθρώπινης και Θείας αγάπης, η οποία εκφράζεται ανά πάσα στιγμή, μέσα από τα μικρά πράγματα της καθημερινής ζωής. Αυτό ικανοποίησε την ανάγκη μου για ιδεαλισμό και αυτή η προσωπική αναδημιουργία με βοήθησε να ξανακερδίσω την υγεία μου. Ήμουν σε θέση να αποσπασθώ από τον ιδεαλισμό μου, διατηρώντας ταυτόχρονα το βασικό ιδανικό. Εάν ο ιδεαλισμός δεν δέχεται την κοινωνία και την καθημερινή ζωή, τότε βασίζεται σε λανθασμένο ιδανικό. Η περιφρόνηση για τη ζωή δεν μπορεί να φέρει ικανοποίηση. Ο Θεός εργάζεται σιωπηλά, χωρίς να κάνει διακρίσεις ανάμεσα στα μεγάλα και στα μικρά πράγματα. Βρήκα την αρμονία και την πειστικότητα στον εσωτερικό μου κόσμο και συμπτωματικά μια απερίγραπτα βαθιά γαλήνη.

Η αλλαγή του τρόπου σκέψης βελτίωσε την υγεία μου

Παντρεύτηκα το 1989. Αν και η μητέρα μου με είχε αποθαρρύνει να έχω σχέσεις με γυναίκες, η εχθρότητά μου προς αυτές εξαφανίστηκε. Εδώ βοήθησε πολύ η ομάδα της προσευχής : Είμαι ο μόνος άντρας μέσα στην ομάδα! Όσο περνούσε ο καιρός, αναπτύχθηκαν φιλίες μέσα στην ομάδα, ενώ υπήρξαν μεγάλες δυσκολίες στην αρχή. Ο Θεός προσφέρει την αγάπη του μέσα στα βάθη του είναι μας, όπου έχουμε πρόβλημα να το εννοήσουμε και που δεν είμαστε καθόλου καλοί σε αυτό.

Στο τέλος, έμαθα να δέχομαι την ευαισθησία και την ευπάθειά μου. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά μας, όπως τα καφετιά μάτια ή τα πράσινα μάτια... Χάρη στα έργα της προσευχής γύρω μου, η ζωή μου είναι πολύ πιο ισορροπημένη τώρα, με περισσότερη εσωτερική αρμονία, αλλά πρέπει ακόμα να εργάζομαι γι’ αυτό το σκοπό. Το IVI δεν είναι μια ασπίδα ασφάλειας ούτε είναι ένας εύκολος δρόμος. Έχει πράγματι μεγάλες και δύσκολες απαιτήσεις. Με το να αλλάξει τον τρόπο της σκέψης μου, έχει βελτιώσει πολύ τη υγεία μου. Υπήρξαν βέβαια περίοδοι έντονης εσωτερικής αλλαγής και επίσης, στα τρία πρώτα χρόνια, περίοδοι δυσκολίας, με μερικά βήματα προς τα πίσω. Αλλάζεις προς το καλό, μετά αρχίζεις να καταλαβαίνεις και να φτάνεις στη ρίζα του προβλήματος. Πρέπει να γίνεις σημαιοφόρος και να προχωρείς πάντα εμπρός, με βοηθό τον αυτοέλεγχο... Τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι εννοούσε ο Χριστός όταν είπε: «Άφησέ τα όλα και ακολούθησέ με»