Τρυφερά πράσινα φύλλα στη καμένη γη

Ήμαστε συνολικό 9 άτομα και ταξιδεύαμε σε 2 αυτοκίνητα, ένα κρύο Βικτοριανό Σάββατο πρωί προς το Marysville, την πόλη που είχε χτυπηθεί χειρότερα από τις πυρκαγιές των δασών το μαύρο Σάββατο, το καλοκαίρι του 2009. Καθώς εισήλθαμε στη ζώνη της πυρκαγιάς, μου φάνηκε σαν ένα πεδίο μάχης μετά από τον πόλεμο, με πολλά σώματα νεκρών στο έδαφος. Υπήρχαν πάρα πολλοί καμένοι κορμοί πεσμένοι στην καμένη γη του δάσους, που έμοιαζαν σαν πεσμένα ανθρώπινα κορμιά.

Ακόμα απίστευτο, υπήρχε ένας πολύ μεγάλος αριθμός δέντρων που στεκόταν ακόμα ψηλά και δυνατά. Και στις δύο πλευρές του τροπικού δάσους, η ομορφιά της επιβίωσής τους ήταν συναρπαστική. Κατά μήκος των μαύρων κορμών των δέντρων είχαν αρχίσει ήδη να φυτρώνουν τρυφερά πράσινα φύλλα, και σε δύο αποχρώσεις άλλου πράσινου, που ήταν διάσπαρτες με τα φθινοπωρινά χρώματα της σκουριάς και του ροζ. Και φτέρες δέντρων, που έσφυζαν από υγεία, που σχεδόν κάλυπταν το δάπεδο του δάσους! Μπορούσαμε ακόμα να μυρίσουμε την πυρκαγιά, παρά τη νέα ζωή και την υγρασία από τη βροχή.

Ο δήμος Marysville είναι κατά το πλείστον περιφραγμένος, αφού τα περισσότερα σπίτια έχουν καταστραφεί. Σε μερικές περιπτώσεις υπάρχει απλά η πύλη ενός κήπου με τον αριθμό του σπιτιού να έχει παραμείνει ακόμα επάνω στην πύλη.... Περπατήσαμε όλοι για λίγο, μέσα στη σιωπή και υποβάλαμε τα σέβη μας. Η ενέργεια του μέρους αυτού δεν είναι αυτή της θλίψης αλλά μάλλον της ελπίδας και της δύναμης του ανθρώπινου πνεύματος. Φάγαμε το μεσημεριανό μας γεύμα στο τοπικό αρτοποιείο, το μόνο μέρος που γλύτωσε από την φωτιά και προχωρήσαμε προς το King lake, μια ώρα ανηφορικού δρόμου επάνω στο λόφο, για να κάνουμε δονήσεις στην ιδιοκτησία του θείου της Amanda. Καθ' οδόν είδαμε περισσότερα καμένα δέντρα, την απίστευτη πορεία που ακολούθησε η πυρκαγιά, αφήνοντας κάποια σημεία άθικτα, ενώ άλλα σημεία κάηκαν ολοσχερώς.

Όταν φθάσαμε στην ιδιοκτησία, φυσούσε ένας παγωμένος κρύος αέρας και δεν υπήρχε κανένα καταφύγιο στη πορεία. Κουκουλωμένοι όπως οι άνδρες στη διαφήμιση Michelin, ψάξαμε ένα κατάλληλο μέρος και ο David με τον Hans επισήμαναν ένα καμένο επίπεδο μέρος, ακριβώς στην άκρη ενός συνολικά καμένου δάσους, που ήταν κάποτε μάνδρα για τα ζώα. Εκεί στεκόταν 9 καγκουρό! Ήταν πράγματι το σωστό σημείο, αφού δεν αισθανθήκαμε τον άνεμο για λίγη ώρα, ακόμα και ο ήλιος έκανε 2 ή 3 εμφανίσεις για να μας ενθαρρύνει με τη ζεστασιά του, γλυκά μικρά πουλάκια τραγουδούσαν για μας καθισμένα στα νεκρά καμένα κλαδιά και ένας αετός πετούσε και έκανε κύκλους σε όλη τη διάρκεια των δονήσεων. Αλλά προς το τέλος ο αέρας άρχισε πάλι να φυσάει και όλοι μας παγώσαμε από το κρύο, τραγουδούσαμε όπως περπατούσαμε πίσω για τα αυτοκίνητα και τρέξαμε βιαστικά στον κατήφορο για μια καυτή σοκολάτα, στο μόνο κατάστημα που υπήρχε εκεί. Μας άξιζε ένα μεγάλο φλιτζάνι, για τις υπηρεσίες που προσφέραμε στο πνεύμα της γης της Βικτώριας!

Εκείνο το βράδυ μοιραστήκαμε ένα όμορφο και εγκάρδιο δείπνο, με εναρμονίσεις για μερικούς, άκουσμα για άλλους, ενώ η Ruth και εγώ οδηγήσαμε επί μια ακόμη ώρα στο αγρόκτημα, για να περιποιηθούμε ένα τραυματισμένο άλογο. Και το πρωί επιστρέψαμε στη Μελβούρνη για να συμμετέχουμε στην επανεξέταση της εναρμόνισης, με πολλά χιλιόμετρα οδήγησης, πολλές προσευχές, πολλές στιγμές που περάσαμε ομαδικά όλοι μαζί.

Θα επιθυμούσα να ευχαριστήσω τους φίλους μας στη Βικτώρια για τη θερμή τους υποδοχή και τη φιλοξενία που μας επεφύλαξαν και την προσπάθεια που κατέβαλαν για την οργάνωση αυτού του προσκυνήματος.

Ροσμαρί, Σύδνεϋ, Μάϊος 2009.