Ορατές και αόρατες φυλακές

Είμαστε όλοι οι φυλακισμένοι;

Οι φυλακές ζωντανεύουν μέσα μας τη φοβερή εικόνα του περιορισμού. Και όμως οι πιο απρόσβλητοι τοίχοι είναι εκείνοι που χτίζουμε ασυναίσθητα, μέσα μας. Αλλά η αγάπη μπορεί να τους γκρεμίσει.

Υπήρξαν ποτέ οι φυλακισμένοι ελεύθεροι;

Η βία υπάρχει στις καρδιές των ανθρώπινων όντων διότι αισθανόμαστε ότι μας έχουν απορρίψει, ή ότι δεν μας αγαπούν ή ότι δεν μας καταλαβαίνουν. Σαν αποτέλεσμα, επιδιώκουμε να πάρουμε εκδίκηση από τη κοινωνία. Όλο αυτό αρχίζει με την κρίση και με τις σκέψεις. Απορρίπτουμε τους ανθρώπους που δεν μας καταλαβαίνουν, εκείνους που δεν αγαπάμε, εκείνους που υποψιαζόμαστε και εκείνους για τους οποίους έχουμε αμφιβολίες. Αυτές οι νοοτροπίες θα μας οδηγήσουν συστηματικά στις χειρότερες υπερβολές.

Η αγάπη θα ξεκλειδώσει τις φυλακές

«Καταρχήν, πρέπει να καταλάβουμε το εξής – ο Χριστός ήρθε να μας διδάξει ένα μάθημα για τη ζωή. Εάν τα ανθρώπινα όντα ζούσαν σε μια κατάσταση αγάπης, δεν θα υπήρχε καμία φυλακή. Η φυλακή είναι μια εικόνα της κοινωνίας, διότι είναι η κοινωνία που δημιουργεί τις φυλακές και επομένως η κοινωνία πρέπει να προστατευθεί από τον εαυτό της. Εμείς αποτελούμε την κοινωνία, όλοι εμείς μαζί. Η κοινωνία έχει δημιουργήσει νόμους και θέσπισε κανόνες για να προστατευθεί από τις δολοφονίες, τις κλοπές, τους βιασμούς (...) Είναι αυτοί οι ανθρώπινοι νόμοι που έχουν δημιουργήσει τις φυλακές, προκειμένου να περιορίσουν τούς ανθρώπους που δεν τηρούν τους κανόνες.

Ο Χριστός μας λέει – “Όταν φυλακίστηκα εσείς ήρθατε και με επισκεφτήκατε, όταν ήμουν άρρωστος ήρθατε να με δείτε, όταν ήμουν πεινασμένος μου φέρατε φαγητό, όταν ήμουν διψασμένος μου δώσατε κάτι να πιω "όσο συνεχίζουμε να ζούμε κάτω από τους ανθρώπινους νόμους, οι φυλακές θα υπάρχουν. Αλλά για να καταργήσουμε αυτούς τους νόμους, πρέπει να ζούμε με αγάπη.”

Yvonne Trubert

Έχουμε δημιουργήσει την εγκληματικότητα εμείς οι ίδιοι, με τον τρόπο που σκεφτόμαστε, με την δικιά μας αδικία. Οι νέοι άνθρωποι — που μερικές φορές δεν είναι τόσο νέοι - απλά ακολουθούν τις αυθόρμητες διαθέσεις τους μέχρι να διαπράξουν μια αμετάκλητη πράξη. Έτσι τους αφαιρούν την ελευθερία τους. Άρα είναι αλήθεια ότι οι φυλακές είναι απαραίτητες. Εάν όμως οι άνθρωποι αυτοί ήταν από την αρχή αληθινά ελεύθεροι, θα είχαν άραγε επιλέξει την εξέγερση; Έχει άραγε αντιληφθεί το πρόσωπο που στέκεται ενώπιον του δικαστή την έννοια του τι πραγματικά έχει διαπράξει; Είναι αμφισβητήσιμο. Η φυλάκιση, υπό οποιαδήποτε μορφή, δεν θα λύσει το πρόβλημα, ούτε θα καλύψει το κενό που έχει δημιουργηθεί βαθιά μέσα στη ψυχή του ανθρώπου. Σύμφωνα με την δική του άποψη, ο ίδιος θα είναι πάντα το θύμα της αδικίας.

Η δική μας εσωτερική φυλακή

Ο Χριστός μας λέει – “Ήρθα να σας απελευθερώσω". Αλλά για ποια ελευθερία μας μιλά; Για την απελευθέρωση των Εβραίων από τους Ρωμαίους; Απελευθέρωση από έναν πιθανό εχθρό; Όχι. Ο αληθινός μας εχθρός είναι μέσα μας. Κλεινόμαστε. Κρινόμαστε. Κρίνουμε τους άλλους. Χρησιμοποιούμε τα ίδια όπλα που μας έχουν πληγώσει — τα ψέματα, την αναποφασιστικότητα, την υποκρισία. Προσπαθούμε να ξεφύγουμε. Σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες, είναι πάντα το άλλο πρόσωπο που κάνει το λάθος, ποτέ εμείς. Ένα-ένα τούβλο χτίζουμε σιγά-σιγά τις δικές μας φυλακές, και τοποθετούμε μόνοι μας τα κάγκελα στα παράθυρα της φυλακής μας.

Η Αγάπη είναι ο λυτρωτής

Οι εσωτερικές μας φυλακές μπορούν να ανοίξουν μόνο από την αγάπη των άλλων. Εκείνοι που είναι οι πιο απελπισμένα φυλακισμένοι από τους εαυτούς τους, ελπίζουν μόνο για ένα πράγμα - να αγαπηθούν για το ποιοι είναι, ακριβώς όπως είναι. Όχι όπως κάποιος άλλος θα τους ήθελε να είναι. Η φυλακή τους είναι η άρνηση της αγάπης. Τα ανθρώπινα όντα φοβούνται να αγαπήσουν επειδή θυμούνται τη μητρική αγάπη, που μερικές φορές τα ευνούχιζε ή τα παρέλυε, ή την αγάπη ενός πατέρα που ήταν απών, αλλά αυστηρός και καταπιεστικός. Οι άνθρωποι αρνούνται την αγάπη επειδή αισθάνονται ότι έχουν εξαπατηθεί. Κάποιος τους είπε ψέματα για την αγάπη. Εμείς όμως γνωρίζουμε ότι η ποιότητα της αγάπης μας μπορεί να τους αλλάξει;

Υπεύθυνοι αλλά όχι ένοχοι

Το να είμαστε υπεύθυνοι σημαίνει ότι πρέπει να λογοδοτούμε στο Θεό για τις σκέψεις και τις ενέργειές μας. Εάν είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, θα είμαστε ειλικρινείς και με τους άλλους. Πρέπει να έχουμε αρκετή ειλικρίνεια ώστε να ανοίξουμε την καρδιά μας. Πρέπει να ακούμε εκείνους που μας κρίνουν για να μπορέσουμε να τοποθετήσουμε το κάθε πράγμα στη θέση του. Εάν φθάσουμε σε αυτό το επίπεδο ενημερότητας, τότε θα μπορούμε να καταλάβουμε τους άλλους πλήρως. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τους τρόπους των σκέψεών μας για να αποφεύγουμε να κάνουμε τους άλλους να αισθάνονται ένοχοι. Έτσι αυτοί θα μπορούν να προσπαθούν να αποφεύγουν να γίνονται είτε ένοχοι είτε θύματα.